carlos.annáll.is

Þegar Móses kom niður af fjallinu Hóreb (eða Sínaí) með boðorðin á steintöflum, sem Guð hafði skrifað með eigin fingri, kom hann að tjaldbúð Hebrea í upplausn heiðinnar tilbeiðslu. Honum varð svo mikið um að hann kastaði steintöflunum til jarðar og þær brotnuðu.

Að minnsta kosti náði hann athygli Hebrea með þessari “kveikju”.

Það gera “netorðin fimm“, tíu góð ráð og vefir með heilræðum kannski síður en auglýsingar sem sjokkera og ögra.

Vefsvæði eins og SAFT þjóna þó tilgangi, að sýna okkur hvernig gott er að umgangast netið. En meira þarf ef duga skal. Fimm netorð geta orðið að tíu ráðum og boðorðin tíu urðu með tímanum að 613 mizvotim eða orðum sem hjálpuðu fólki að falla ekki í þá gryfju að brjóta eitt boðorðanna af vangá.

Kannski þurfum við aðeins eitt eða tvö netorð til að ná því marki sem við viljum. Kannski þurfum við ekkert af því að við erum orðin myndugt fólk sem kann fótum sínum forráð. Nei annars, við erum ekki alveg svo tilbúin enn, eða hvað? Við verðum að átta okkur á því að smættun netsiðferðis í eitthvað sem er lítil, auðgleypanleg pilla eða stikkari leiðir til þess að siðfræðin verður eldhúsvaskur, fer leið gyðinga og boðorðanna.

Spurningin um netsiðferðið er með öðrum orðum orðin jafngömul mannkyni. Það að við lifum í tveimur heimum er hinsvegar vandamál sem við verðum að verða fær um að leysa. Aðgreiningur kjötheima og sýndarheima er álíka gagnlegur mannlegu lífi og aðgreining himnaríkis og þessa lífs. Í besta falli á setningin “you’ll get pie in the sky when you die” og ópíum fólksins við netsiðferðið ef það er eitthvað annað en almennt siðferði okkar.

Móses þurfti að trítla aftur upp á fjall, eftir að kom reglu á tjaldbúðina. Í þetta sinn skrifaði hann sjálfur á steintöflurnar. Hvort síðari útgáfan hafi verið öðruvísi en sú fyrri, skal ósagt látið. Vonum að allir hafi lært af reynslunni.

Ég hugsa að netsiðferði þurfi að lærast “ad hoc” og í samfélagi. Sagan af Móse og steintöflunum sýnir okkur að netsiðferðið lærist ekki meðan við, fullorðna fólkið eru upp á fjalli og krakkarnir sjálfum sér nógir við tölvuna.

Ég spyr því núna: hver á að kenna netsiðferði? Kennarinn, foreldrið, SAFT? Hvað er þetta netsiðferði annars, ef það þarf annars sérstaka meðferð í stofnunum og heimasíðum?