carlos.annáll.is

Ég ræddi spurningar fyrri færslu við Skúla Pálsson, samkennara minn í Smáraskóla, en hann er heimspekimenntaður og einn af þeim kennurum sem ég vildi líkjast.

Hann benti mér á að reglusiðfræði er auðveld og hagnýt, að auðvelt sé að læra “geðorðin tíu”, “netreglurnar fimm” og síðan bætti ég við “tvíþætta kærleiksboðorðið”, enda prestslærður.

Ég spurði Skúla hinsvegar hvernig myndugur einstaklingur tæki á þessu, og hann sagði að myndugur, sjálfstæður einstaklingur fattar það að allar sjálfshjálparbækurnar kenna það sama. Þegar ég spurði hann hvernig myndugur einstaklingur verður myndugur, vitnaði hann í Aristóteles, sem sagði að dygðirnar lærði maður af fyrirmynd. Sem leiðir til svars við afar praktískri spurningu sem hér hefur verið spurð, t.d. í sambandi við leikskóla og ég spurði í ofangreindri færslu:

Hver á að kenna netsiðferði? Kennarinn, foreldrið, SAFT? Hvað er þetta netsiðferði annars, ef það þarf annars sérstaka meðferð í stofnunum og heimasíðum?

Við kennum þetta öll með fyrirmyndinni sem við setjum og með því að leyfa börnum ekki að rápa sjálfstætt á netinu (eða hanga eftirlitslaus í tölvu) fyrr en þau hafa sýnt fram á tiltekna færni, siðferðisþroska og þekkingu.

Þessu mætti ná fram með formlegum og óformlegum hætti. Hugmyndin um tölvuökuskírteinið hefur verið sett fram í íslenskum ritgerðum hér og hér, og mér sýnist tiltölulega auðvelt mál fyrir skólakerfið að kenna umgengni við internetið, höfundavarið efni o.s.frv. í lífsleikni, upplýsingatækni og tölvunotku, íslensku og alls staðar þar sem ritunar er krafist.

En fyrst og fremst verðum við, sem fullorðin erum að hafa þau bein í nefinu að hætta að umgangast tölvur eins og hentugar og ódýrar barnapíur. Slíkt leiðir bara til tölvufíknar sem, ef hugboð mitt er rétt, er einkenni á vanrækslu en ekki líffræðilegum defect.