carlos.annáll.is

Ég leyfi mér að efast um að það sé rétt hjá Bjarna Benediktssyni (Allt komið fram sem máli skiptir – mbl.is.), þótt hann sé líkast til ekki rétti maðurinn til að benda á það sem útaf stendur. Hann gæti bent á það að Samfylkingin og hugsanlega Framsóknarflokkurinn þáðu peninga líka. En orðin myndu hljóma ótrúverðug í hanns munni.

Fundinn er blóraböggull og aðrir flokkar njóta skuggans sem hann varpar á umræðuna núna. Ekki að við fáum rétta mynd af því sem gerðist með þessum hætti. Stórfyrirtækin stunduðu það í góðærinu að kaupa sér gott veður. Ekki bara hjá stjórnmálaflokkum heldur miklu mun víðar. Kórar, skólar, líknarfélög nutu fjárframlaga þeirra undanfarin ár. Í hvert sinn sem skuggi féll á Baugsveldið eða Bónus komu velhönnuð PR “stunt” í formi peninga- eða vörugjafa sem Mæðrastyrksnefnd eða annað líknarfélag fékk að dreifa.

Stórfyrirtækin keyptu Ísland. Við seldum þeim viðskiptavild okkar og stuðning. Án þessa innæis verður sérhver iðrun kattarþvottur.

Það er skammgóður vermir að pissa í skóna

Reyndi að taka út það sem ég má af aukalífeyrissparnaðinum til að greiða upp myntkörfulánið á bílnum, áður en krónan er endanlega dottin niður í gegnum gatið á gólfinu í kjallaraíbúðinni. Komst þá að því að ég fengi milljónina mína í hómópatískum níu mánaða skömmtum að frádregnum skatti. Á þeim mánuðum á lánið mitt örugglega að hækka um 40% nema kraftaverk bjargi krónunni (sæll, eigum við að ræða það?). Þannig að ekkert er grætt á að hrófla við honum frekar enn að pissa í skóna í brunagaddi til að verma sig.

Bankarnir taka báðu megin af okkur (þegar við leggjum inn og tökum út, greiðum afborganir og greiðum upp) og ónýtir stjórnmálamenn gera vondan hlut verri með heftandi og lélegum lögum. Hafa vit fyrir okkur. Treysta þeir okkur ekki til að fara með fé okkar eins og best er?

Eins og sakir standa getum við, sem viljum gjarnan gera upp skuldir okkar aðeins glaðst yfir þeim slaka sem ríki og bankar gefa okkur á hengingarólina, sem við erum föst í. Við fáum nefnilega rétt nóg til að festa okkur betur.

Meiri er hún nú ekki, gæska bankans og Alþingis.

Ég er bara að prófa hvernig nýja viðbótin í bæninni sem allir kunna myndi hljóma. Las pistil Jónasar frá því áðan og fann mig sammála síðasta ræðumanni. Lengja í láni, check. Vera borgunarmaður, check. En þá get ég trútt um talað. Ræð við skuldbindingar mínar.

Mikið af vondri pólítík á sveimi. Mikið af lýðskrumi, lítið af þolgæði. Eins og þjóðin sé lögst í dvala. Hvað ætli vekji hana af tuði og til athafna? Ég held að næstu stjórnir munu ekki hafa jafn mikinn velvilja og þessi sem nú er og sú síðasta sem dó heilum fjórum mánuðum eftir að allt fór á verri veg.

Alla vega er Jónas meir og meir minn maður, alla vega í skrifum sínum. Og þá tel ég ekki matarskrif hans.

Leggjum okkur aftur. Leyfum þeim að vinna. Gefum þeim séns. Enda er það nú eitt sinn svo, að það þýðir ekki að benda, þýðir ekki að leita sökudólga, alls ekki rugga bátnum. Fáum réttlæti að lokum (hjá Methúsalem og Pétri). Enda er hætt við að ef við ruggum meir, þá falli ansi margir úr trénu kannski einhver sem við þekkjum. Þú og ég og allir. Leggjum okkur aftur. Við erum búin að berja nóg. Leyfum þeim sem eftir eru að vinna vinnuna sína svo að við höfum eitthvað til að rausa út af næst þegar við grípum í potta og pönnur.

(Alltaf snarpur, Jónas)

Mikið leiðast mér stjórnmálamenn, sem halda úti bloggi án þess að hafa opið fyrir athugasemdum. Þeir eru eins og mávager sem flýgur inn á sjónsviðið þegar æti er að hafa, gargar, drullar og hverfur svo aftur þegar ætið er búið.

Myndin fengin á Flickr, S I G U R.

Ræða flutt á fundi Radda Fólksins á Austurvelli 7. 3. 2009

Ég ætla ekki að fyrirgefa.

Allt frá því að bankar hrundu hér á landi og víðar höfum við fengið að fylgjast með síbreikkandi gjá milli venjulegs fólks og þeirra sem stundum kallast hinir fremstu okkar á meðal. Ég ætla ekki að orðlengja um gjánna, fjölmiðlar gera sér í auknum mæli mat úr henni.

Fyrirsagnir eins og “500 milljarðar til eigenda” (og flutningur fjármagnsins í skattaskjól) eru táknmyndir ástands okkar. Fréttir af átthagafjötrum eiganda smábíls vegna skulda undirstrika hvernig komið er fyrir okkur.

Samfélag okkar er klofið í herðar niður. Annars vegar eru hér þau sem skulda og þau sem skulda meira. Við sem skuldum njótum ekki vafans. Við erum leiguþý, bundin í klafa og átthagafjötra eins og leiguliðar og vinnufólk hér á öldum áður.

Þau sem skulda meira fá að njóta alls vafans. Skuldaðu milljón og þú ert í vanda. Skuldaðu milljarð og bankinn er í vanda. Skuldaðu þúsundir milljarða og þá hverfur vandinn eins og dögg fyrir sólu. Áfram…

Lára Hanna, bloggvinur minn á Moggablogginu er slegin yfir þjóðarsálinni í færslu í kvöld. Hún segir (http://larahanna.blog.is/blog/larahanna/entry/821067/):

Í kvöldfréttum RÚV í gærkvöldi var sagt frá niðurstöðum skoðanakönnunar. Þar kom fram að flokkarnir tveir sem leiddu íslensku þjóðina þráðbeint til glötunar, Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur, fá samtals 41,6% atkvæða. Tæpan helming. Flokkarnir sem klúðruðu velflestu í 12 ára stjórnarsetu sinni með skelfilegum afleiðingum fyrir land og þjóð.

Í tilefni af þessari niðurstöðu langar mig að biðja um álit geðlækna og sálfræðinga á íslensku þjóðarsálinni. Öldum saman hefur þessi þjóð, sem þrátt fyrir allt hafði – og hefur – svo ótalmargt til að vera stolt af og fulla ástæðu til að bera höfuðið hátt, lotið vilja einhverra(r) herra(þjóðar) og kysst vöndinn hvað eftir annað.

Ég hef hugmynd. Íslendingar hafa þurft að fást við einangrun frá umheiminum, þar með töldum siglingum, samfélagsþjónustu, trúarbrögðum, stjórnsýslu, “nefndu það” um aldir. Þeir hafa vanist harðræðinu og kvölunum.

Þangað sækir klárinn sem hann er kvaldastur.

Hann þekkir ekki annað. Englendingar þekkja þennan málshátt:

“Better the devil you know than the devil you don’t”

Sagan “Þúsund bjartar sólir” fjallar t.d. svolítið um þetta eðli okkar. Vonin felst í því að gera gott úr þeim spilum sem okkur eru gefin en sættast aldrei á að hin illa meðferð sé “stóri sannleikur”.

Þjóðin er vön að láta fara illa með sig, vænta einskis nema spillingar og sérhlífni af yfirvöldunum. Þessvegna eru mótmælin í vetur svo merkileg, af því að þar rís upp þjóð sem segir hingað og ekki lengra og kemst upp með það. Hefur áhrif.

Þetta hefur ekkert með flokkana að gera heldur með það hvernig við krefjum nágranna okkar og frændur  um reiknisskil. Í meðvirkum fjölskyldum gerist það ekki fyrr en of seint. Hjá heilbrigðum kemur að því að þeim sem misbeitir valdi sínu er settur stóllinn fyrir dyrnar.

Þeir sem lifa af leita ekki í sama kvalafarið. Þeir leita á ný mið og þau eru annarsstaðar en í kvalahúsum.

Mér hefur fundist það styrkleiki (eða a.m.k. siðferðilega rétt) Samfylkingar að vera tilbúin að hlusta á mótmælendur. Enda margir úr Búsáhaldabyltingunni innan Samfylkingar. Þetta gerir flokkinn rótlausari en sumir hefðu viljað, en sveigjanlegri og betur tengdan grasrót þjóðarinnar en sumir geta vonað að verða að óbreyttum breytanda.

Sem kennari vinn ég stöðugt með mótspyrnu frá nemendum, sem vilja gera hlutina á eigin forsendum (eða sleppa alfarið við að gera þá). Ég hef lært, að nái ég að virkja áhuga þeirra, get ég beint þeim á slóðir sem ég tel réttar.

Stjórnmálaafl þarf að geta hlustað á fleiri en þá sem hlaupa með. Stundum verður vöxtur þegar maður tekur mótspyrnu, vinnur með henni og hugsar nýjar hugsanir. Það gerir Samfylkingin núna. Framtíðin leiðir í ljós hvort hlaupið var gönuhlaup eða til góðs.

Ég, fyrir mitt leyti, vona að stjórnmálaflokkum auðnist að verða betur tengdir við grasrótina, og að grasrótin nái að vera nógu rótföst til að láta hvaða vind rífa sig upp. Sjáum svo til hvort við fáum nýtt Ísland, nýtt lýðveldi, þar sem þjóðin hefur beinni aðgang að stjórn landsins en nú er.

Myndin er fengin frá Flickr, ToNo’s world

Það er því einkennilegt að sjá samfylkingarfólk, borgarfulltrúa jafnt sem alþingismenn, mæta í Þjóðleikhússkjallarann og ganga þvert gegn þessari stefnu formannsins. Engir ráðherrar voru á fundinum að sögn fjölmiðla.

Það virðist því augljóst að ráðherrar flokksins njóta ekki trausts meðal flokksmanna. Flokksmenn treysta ekki ráðum þeirra, lúta ekki leiðsögn þeirra. Er hægt að starfa með slíkum flokki? spyr Gísli Marteinn Baldursson » Blog Archive » Samfylking í upplausn.

Einfalt svar er við spurningu Gísla Marteins, og það liggur í augum uppi:

Ekki ef flokkurinn er Sjálfstæðisflokkur í sjálfseyðingarför. Flokkur sem þráfaldlega neitar að hlusta eða taka mark á vilja þjóðar, vaknar ekki fyrr en hann er orðinn að engu.

Eitt orð – Dísus!

Fengið frá veffara